Rumoer in het Pfalz-gebied

Als jedobby de koppen van beide heren ziet weet je genoeg. Oppassen!

Het lijkt een scène uit een film van Quentin Tarantino. Het is dag vijf van de Monstertocht. We sturen al een tijdje in de omgeving van Kaiserslautern en door wegopbrekingen raken we van de route. Het bos wordt dichter en de tijd verstrijkt. Tijd voor een stop. Voor er ongelukken gebeuren.

Plotseling opent zich het woud en daar ligt een lieflijke taveerne. De parkeerplaats is vrijwel leeg en de uitnodigende uitbater (hij lijkt op Dobby, de huiself van Malfidus uit Harry Potter) staat ons breed lachend op te wachten. Zijn lach is gul, maar hol.

In de verte rinkelen alarmbellen, maar de signalen komen onvoldoende door. Door de regen van de afgelopen uren is het terras afgeruimd. De wonderlijke waard neemt niet de moeite de stoelen te drogen en wij zetten ons in slaglinie op stoelen onder een parasol. “Of we wat willen drinken”.

Zes cappuccino. We houden het simpel. “Of we er iets bij willen”. Vriendelijk aanbod, maar nee. Cappuccino is voldoende. Zwitserland heeft een aardige aanslag op ons budget gepleegd en daarom doen we het rustig aan. Om je een beeld te geven: een cappuccino in Zwitserland kost al snel € 4,50. In Duitsland zijn de prijzen gelukkig normaal.

tellyAl na twee minuten komt onze geniepige gastheer terug. In zijn armen een schaal met heerlijk uitziende koeken. Jaja, hij weet dat wij niet willen. Maar ze zijn zo mooi! Zie je wel. En zo lekker. We slaan af. In de bleke schaduw van onze venijnige vriend volgt iets dat zich het best laat omschrijven als de kwade broer van Telly Savalas. In zijn hals een glimp van een tatoeage. Het zou maar zo een adelaar kunnen zijn….

Zes grote dampende mokken worden neergezet. Hete cappuccino. Nou ja cappuccino..

Gecondenseerde melk, met ersatz-koffie en heet water. Wij vermoeden een voorraad die is overgebleven uit een bepaalde periode.

De koffie is niet te zuipen en al snel besluiten we dat het tijd is om te gaan. In de verte zingen de Eagles over Hotel California: you can check out any time you like, but you can never leave…..

Daar komt de aap uit de mouw: De schofterige schlemiel rekent maar liefst €5,50 per kop van die troep!

Dat laten we natuurlijk niet op ons zitten en we gaan de discussie aan. Onder zoveel biker geweld lijkt onze vileine verrader te bezwijken. Dat duurt niet lang. Telly duikt plotseling op uit de keuken (of is het de kelder? En wat ligt daar zoal?), de adelaar op zijn adamsappel zwelt terwijl hij iets in het oor van onze dwaze dwerg fluistert. DREIUNDDREIZICH Euro! We menen iets in zijn broeksband te zien. Een Luger misschien?

We besluiten dat het verstandiger is een einde te maken aan dit plot. We willen tenslotte graag heelhuids thuiskomen. Met al onze ledematen. Principes kunnen soms makkelijk opzij als lijfsbehoud op nummer 1 komt.

Een nieuwe groep motorrijders komt het parkeerterrein op. We kunnen het niet laten met deze mannen in gesprek te gaan. We hebben tenslotte een wijze les geleerd, waarvoor we anderen graag willen behoeden.

Wat blijkt: het is alom bekend: Johanniskreuz was ooit een goedlopend etablissement. Het zat altijd vol. Totdat het huidige malafide management besloot de prijzen absurd te laten stijgen. Vaste klanten is een zwaar overschat concept wanneer je het moet hebben van de losse aanloop.

Lees voor de grap ook eens de reviews op tripadvisor.

Een gewaarschuwd mens telt voor twee!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s