De man en zijn tattoo

tattooWaarom laat een volwassen vent een afbeelding van een motor op zijn onderbeen zetten? Hoe ouder hoe gekker of is er meer aan de hand?

De eerste tattoo was er 1 om een statement te maken naar de ex van destijds. We schrijven eind 1997 als er op de linkerbovenarm een door Henk Schiffmacher bedachte creatie verschijnt: een hart met vleugels. “Daar zou het bij blijven”, beweerde ik destijds stellig. Toen wist ik nog niet dat met de eerste inkt ook een virus geïnjecteerd werd, met als belangrijkste symptoom het constant bezig zijn met de volgende tattoo.

Na een tijdje begon het toch weer te kriebelen en werd er een tribal op de rechterarm gepland, een paar jaar later gevolgd door een tekening over de bovenkant van de rug die de verbinding legde tussen de plaatjes op de beide armen.

Acht jaar geleden sloeg de midlife crisis hard toe. De tweede scheiding was een feit en niet veel later werd ook het motorrijbewijs gehaald :-).

En met dat motorrijbewijs kwamen ook de motorvrienden gevolgd door het voor de grap oprichten van een club. Maar dat grapje duurt al vijf jaar. En in die vijf jaar hebben we elkaar goed leren kennen. Lief en leed is met elkaar gedeeld. Geweldig om dit te mogen ervaren.

En afgelopen jaar, toen ik voor weer voor wat lichaamsversiering bij mijn favoriete Dermagrafisch Illustrator (aldus de meester himself) zat, bleek zijn dochter Sally zijn talenten te hebben geërfd. Samen met haar werd een ideetje dat ik had uitgewerkt.

bmw_kleinHet idee: de vriendschap die ik ervaar in de club, mijn liefde voor het motorrijden, het merk BMW en het uitzicht tijdens de vele mooie tochten die we al gemaakt hebben en nog gaan maken in één afbeelding vangen.

Het zou een combinatie worden van een deel van het logo van BMW, een deel van het 10 Wheels-logo en iets van een horizon.

De techniek heet watercolor en doet nog het meest denken aan hoe we vroeger op de lagere school met een rietje ecoline over een pagina bliezen (je bent oud als je je dat nog herinnert 🙂 ).

tattoo-1

Mooi? Tja, dat is een kwestie van smaak natuurlijk. Het is de combinatie van het verhaal en de uitvoering door Sally Roelofs die het voor mij tot een prachtplaatje maakt.

“En? is het de laatste?”, wordt er vaak gevraagd. “Ik ben bang van niet”, is dan mijn antwoord.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s