Najaarstocht 2014, alleen maar kommer en kwel?

IMG_5765We schrijven zaterdag 25 oktober. Een zaterdag na een zeer onstuimige herfstweek, de dag waarop de 10 Wheels najaarsrit gereden zou worden. Een monstertocht van 190 kilometer. Een dag die eindigde in een totale deceptie. Onze trotse president zonder motor en als passagier achterop bij Ton. Hoe het zover heeft kunnen komen lees je in dit verhaal.IMG_1383De dag begon bij het gaan van de wekker bij het krieken van de dag. Ondergetekende had nogal moeite om het bed te verlaten. Oorzaak: een kloppend hoofd en een enigszins verstoord evenwichtsgevoel als gevolg van een avondje terras. Nou ja, het terras was natuurlijk niet de oorzaak van het malheur, maar dat zal een ieder duidelijk zijn. Enfin, na een paar bakken koffie leek het er op dat de horizon zich voldoende stabiliseerde om op twee wielen de dag door te komen.

Omstreeks 8.30 melde de president zich en gezamenlijk reden wij naar Voorst. Ter plaatse werden we hartelijk ontvangen en al snel was onze club compleet. Zowaar met een gast in onze gelederen: Intruder Jon. Vriend van Ton en van het kaliber ruige bolster. Maritza was zo aardig nog een paar broodjes kaas te serveren bij de koffie, waarna het weeïge gevoel in de maag ook enigszins gedempt werd. Strakke horizon, knorrende maag: tijd om af te zakken naar Duiven voor het werkelijke startpunt van de rit. De motoren werden gestart, al was dat niet meer te horen nadat de glimmende en keurig gepoetste Intruder tot leven was gewekt. Stampend en met donderend geweld overstemde deze V-Twin met haar vuistdikke zuigers zelfs de Guzzi van Ben.
Ben, die voor de gelegenheid niet met Micky Mouse oren reed, maar het rij-ijzer had voorzien van een topkoffer. Met spanbandje. Natuurlijk. Het blijft een Guzzi.

IMG_5757De rit naar Duiven verliep zonder incidenten en al snel waren we bij Bas, waar we werden ontvangen met zelfgemaakt appelgebak én kwarktaart. Het moet gezegd: de dames laten zich niet onbetuigd.

De rit zelf voerde ons langs de lommerrijke wegen in het gebied tussen zeg maar Arnhem en Kleve. Een gevarieerde tocht door bossen en polders. Langs water en weiden. En eerlijk is eerlijk: het had een fantastische rit kunnen zijn.
Het eerste deel van de dag voerde ons over de Posbank. De bomen in prachtige herfsttooien van kleurig blad. Helaas lag een groot deel van dat blad inmiddels op de weg en door de overvloedige regen bleef het daar ook liggen. Het tempo lag dan ook niet heel hoog, maar iedereen is keurig overeind gebleven. Zo ook Ben. Ben heeft namelijk een haat-liefde verhouding met bochten, haarspeldbochten in het bijzonder en Ben is niet gek. De combinatie van regen, blaadjes en haarspeldbochten deed Ben meer dan eens voorzichtig informeren of er niet wellicht een leukere route denkbaar was. Maar zoals vermeld heeft iedereen het overleefd.

De route volgde de wegen richting de Achterhoek. Een mooie streek, waar het boerenleven –pardon, ik bedoel natuurlijk het agrarisch ondernemerschap- nog hoog in het vaandel staat. Het boerenbestaan is er één van hard werken, zeker in de herfst als er geoogst moet worden. Met zware machines wordt het land bewerkt en na een dag hard werken is er natuurlijk geen tijd meer om de modder van de wegen te halen. Doorgaans is dat ook niet zo’n probleem, maar nu –na een paar dagen regen- was het dat wel. In ieder geval wel in mijn hoofd. Dus wederom ging het tempo omlaag, maar bleef iedereen keurig in het zadel.

Een belangrijke bijdrage aan de route is afkomstig van Bas, die als mountainbiker een boel leuke weggetjes kent in dit gebied op de grens met Duitsland. De grens werd een aantal keer gepasseerd en zo waren we op enig moment weer in Nederland en wel in het plaatsje Stokkum. Niet geheel toevallig, want in Stokkum woont een collega van Ton en bij haar waren we uitgenodigd voor een kop dampende koffie met koek.

gallery2aNa het afscheid liep het al ruimschoots tegen etenstijd en werd het tijd voor een hapje, dat werd genuttigd in eetcafe Het Klaphek. Een bijzonder eetcafe vonden wij. Het vermoeden dat de champignons hier zelf gekweekt werden in de sponningen van de keukendeur bleek later erg dicht bij de waarheid te liggen. En ook vonden we het wat raar dat een hond niet op het terras mag poepen en dat dat zelfs in de plaatselijke APV geregeld was. Ach zo is er overal wel wat.
De menukaart was echter prima voor elkaar en er was een ruime keus uit warme gerechten. De bestelling verliep vlot en al snel werd de eerste gang geserveerd: soep voor Ben. De rest moest nog even wachten en de honger bedwingen. Nadat de huisgemaakte tomatensoep was verwerkt werden de andere gerechten uitgeserveerd. Uitsmijters, omeletten, sateh (type vlees onbekend) en warm vlees met friet. Nu was de herkomst van het warm vlees wat onduidelijk. Het was in ieder geval geen rollade. Maar wat het wel was? Kattebrokjes of Smac leken het meest in de buurt te komen. En natuurlijk verse champignons. Zelf gekweekt. Dat wel.

Terug op de parkeerplaats werden de motoren weer gestart. En wederom overstemde de Intruder al het overige, inclusief de Guzzi van Ben. Hee wacht eens even….. Er komt helemaal geen geluid uit de Guzzi. Vreemd. Oh wacht. Hij start niet. Haha. Logisch dat hij geen geluid maakt. Nog maar eens proberen. Vreemd. Nog niets. Check check dubbelcheck. Nog eens… niets… Hmmm. Karakter noemt Ben dat. Klote zeggen wij. Uiteindelijk sprong de bella machina dan toch aan. Oorzaak onbekend (al denken sommigen dat Ben gewoon vergeten was dat de versnelling nog in z’n 1 stond).

Inmiddels was de dag al een aardig eind op weg en waren onze vorderingen nog maar minimaal, terwijl de lucht steeds meer betrok. Gelukkig kunnen Ton en ik via de intercom overleggen en zo werd besloten om de route drastisch in te korten. Na Emmerich direct over de brug rechts in plaats van rechtdoor naar Kleve. Een onwillig stoplicht zorgde ervoor dat onze groep uitelkaar raakte. De eerste drie sloegen keurig rechtsaf en zochten een veilige plek om de overigen middels handgebaren duidelijk te maken dat er een wijziging in de route volgde. Maar hoe wij ook zwaaiden, de vier, onder aanvoering van Intruder Jon, reden stoïcijns rechtuit.
Nu zou je kunnen denken dat ze keurig de aanwijzingen volgden op de navigatie, maar nee. Om onduidelijke redenen had de Garmin van zowel Bas als Rutger de pijp aan Maarten gegeven daags voor de herfstrit. Aangezien we vaker met dit bijltje hakken stoof Ton als door een insect gestoken achter de vier aan om ze weer in het gelid te brengen. Maar hoe we ook wachten. Geen spoor.
5 minuten gingen voorbij. 10 minuten. Na een kwartier nog steeds niemand. Totdat, ruim twintig minuten later Ben op onze plek arriveerde. Brabbelend in de helm bracht Ben de Guzzi tot zwijgen en pas nadat hij de helm had afgedaan konden we er iets van verstaan. Problemen. Rutger door rood gereden.
20121016-223723.jpgVoor diegenen die niet op de hoogte zijn van de eigenaardigheden van de BMW K1200LT een kleine introductie: Deze fantastische toermachine is voorzien van diverse veiligheidssystemen, waaronder ABS. Nu is het zo dat er een terugroepactie loopt. Het is namelijk zo dat in enkele gevallen de ABS de geest geeft en dat het remsysteem minder goed functioneert. Natuurlijk alles binnen de veilige grenzen. “Niets aan de hand, u kunt rustig slapen mensen”, zo valt te lezen in de brief van BMW. Weliswaar schijn je te kunnen blijven remmen, maar dat vraagt dan wel om een ferme hand. Wat het ook moge zijn: bij het remmen voor het stoplicht verloor de president remkracht en reed door rood. Tsja. Dat is niet handig en ook niet zo veilig. De storing (iedereen was inmiddels weer voor even bij elkaar) liet zich niet verhelpen en er werd besloten de rit nog verder in te korten, of te wel: in 1 streep naar huis.

De motoren werden gestart. Nou ja. Op 1 na. Vermoedelijk weer iets met de versnelling denken sommigen. Maar uiteindelijk kon de karavaan weer terug huiswaarts. Een korte tankactie liep in het honderd vanwege drukte bij het tankstation en werd besloten de snelweg te pakken. Vanaf dat moment gold het motto: als iedereen aan zichzelf denkt, wordt aan iedereen gedacht.
Nog net hoorde ik tussen het gekraak in de headset door dat Ton riep dat we de 3 zouden pakken. Vermoedelijk bedoelde hij de snelweg A3, wat op zich een logische keuze zou zijn. Ben reed achter mij en samen draaiden we de snelweg op. Vanuit mijn ooghoek zag ik de anderen nog in de verte rijden. Spoedig zouden we weer in colonne rijden, aangezien zowel Ben als Jan-Willem moesten tanken. “Natuurlijk stoppen we dan bij het eerste tankstation”, dacht ik.
IMG_1387Ik keek nog eens in mijn spiegel, om te kijken of de tl-balk van Ben nog achter mij hing. Dat was niet zo. Gas los en zacht doorrijden. Hij zal toch wel komen? Wat hij heeft gedaan weet ik niet ( misschien een paar korte rondjes en achtjes gereden op de afrit), maar na pak hem beet 10 kilometer zag ik Ben rustig tokkelend aan komen rijden. Gelukkig was daar ook al het tankstation. Met Ben de snelweg af en op naar onze vrienden. Maar die waren nergens te bekennen. Vreemd. Jan-Willem moest toch ook tanken?
Gelukkig had Ben weer een volle tank en we konden weer op pad. Ik denk dat Ben nu ook het trucje met de versnelling kent, want dit keer was het starten lopen. Dus hup, in de achtervolging. Een snelle blik in de spiegel. En daar was Ben. Niet. Weer bijzondere verrichtingen aan het oefenen? Ik weet het niet. Hoe moeilijk is het nou om een beetje door te rijden? Het was nota bene praktisch rechtuit. Uiteindelijk, nadat ik een tijd keurig in de slipstream van een vrachtwagen had gehangen, zag ik in de verte Ben weer rustig aan komen tokkelen. De voorsprong van de anderen was inmiddels zo groot dat inhalen er niet meer bij was. Ben besloot door te rijden naar Haarlem en ik naar Deventer.

Aangekomen aan de Diepenveenseweg bleek er nog niemand. Gelukkig via de Whats App contact met Ton. Rutger was onderweg naar de motorzaak, en Ton stond te wachten op Jan Willem (die kennelijk ook het spoor bijster was). Bij de motorzaak aangekomen stond de koffie al klaar. Ook Ton arriveerde, maar zonder Jan Willem (en Bas en Jon? Die zullen ook wel ergens zijn afgehaakt).

IMG_1391 IMG_1392IMG_1393
De LT werd achter gelaten in de handen van Eric en zo gebeurde het dat de president het laatste deel van de rit als passagier moest doorbrengen. Wat een rit.

Terug aan de Diepenveenseweg stond een pan mosterdsoep heerlijk te pruttelen en voor we het wisten zaten we bij de familie Brilleman aan de dis. Gastvrijheid met een hoofdletter. Het hoogtepunt van de dag. De rest proberen we te vergeten. In ieder geval tot het moment waarop de rekening wordt gepresenteerd. Laten we hopen dat het meevalt.

Peter.

Naschrift Ton: Peter heeft het verhaal voor de smeuïgheid een beetje aangedikt. Ondanks wat puntjes voor de evaluatie, hebben we het erg leuk met elkaar gehad. Onderstaand een korte video-impressie.

5 gedachten over “Najaarstocht 2014, alleen maar kommer en kwel?

  1. Pingback: 2015 nat geopend | 10 Wheels

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s