Toerweekend 2011, dag 2

Door: Peter
Tsja, na zware psychologische groepsdruk moet het er toch maar van komen,een verhaal rondom onze belevenissen.Laat ik starten met een quote: “What happens in Vegas, stays in Vegas.”
Een feitelijk verslag van al onze wederwaardigheden is niet mogelijk zonder fronsende blikken (of erger) van het thuisfront. Laten we vooral ook niet vergeten dat iedereen van onze avonturen kan meegenieten.
Ik wil mij daarom beperken tot een “gekuiste” versie van ons weekend, zodat ook de baas of schoonmama met een gerust hart kan meelezen.
What happens in Vegas…
Terwijl ik dit schrijf zit ik meteen met een probleem. Mijn weekend begon namelijk niet op donderdagavond. Een kwetsuur, de oorzaak zal jullie inmiddels wel bekend zijn, weerhield mij ervan de motor te pakken (die overigens total-loss is, maar dat terzijde). Ik pak de draad dan ook op op de vrijdagmiddag.
Tegen de middag was het zover. Vrouw, kinderen en bus stonden klaar voor vertrek. Snel een boterhammetje op de vuist en gaan. Een gewaarschuwd mens telt voor twee, dus ik had de bus, een oude Volkswagen Transporter (T3, tweeliter luchtgekoeld) uit 1979 al preventief aan de prik gelegd. Niet overbodig. Als een rochelende bejaarde mijnwerker met hooikoorts sloeg de motor na enig aandringen aan. De olieboot, zoals Rutger haar liefkozend noemt, deed haar reputatie eer aan en na enige tellen stond de straat blauw van de verbrande olie (nee, ze lekt niet, ze markeert haar plaatsje). Dat duurt doorgaans maar even (een minuut of 5, afhankelijk van hoeveel olie er op de kachelpotten is beland), maar een duitse slagkruiser van het formaat Bismarck zou jaloers zijn op het verhullende effect ervan.
Voor mijn vrouw was het voor het eerst dat zij in de bus zou rijden. Daar had ze als een berg tegenop gezien, maar eerlijk is eerlijk het ging heel goed. Nou ja, okee dan. Iets voorbij Arnhem heb ik haar voorzichtig gevraagd waarom ze met de handrem reed, was ze misschien bang dat we anders een bekeuring zouden oplopen? (Overigens deed de handrem al niet bijster veel, maar dat terzijde).
Zonder al te veel problemen kwamen we in Venlo, waar de rest van de club zich al spoedig verzamelde. Nu kon het echt gaan beginnen.
Als ik vast iets op de zaken vooruit mag lopen en een kleine hint mag geven van wat er komen gaat dan schiet het volgende door mijn hoofd: jaren 70 porno. Waarom? dat zal ik vertellen.
De onderneming waar wij een “tactische” vervoerswissel zouden uitvoeren lag in een uithoek van een industrieterrein. Aanvankelijk leek er nog niets aan de hand, sterker nog we leken in een snoepwinkel te zijn beland. Dit kon niet waar zijn: Harley-Davidson en Boss Hoss. Voor diegenen bij wie er nog geen lichtje gaat branden: Waarom zou je makkelijk doen als het ook moeilijk kan. Een tweecilinder, viercilinder of zelfs een zescilinder is wat ordinair. Dat kan beter. Dat kan Amerikaans (supersize me): als we nou een Chevrolet V8 met 365 Pk in een frame lepelen, gewoon omdat het kan… Nou ja het resultaat laat zich raden. Het leuke is dat deze frankensteins er ook als trike zijn.

Jaja mensen…. Maar, als dat zo is, waarom dan die verwijzing naar jaren 70 porno, een trike met een V8, automatische transmissie, dat klinkt toch meer als jaren 90 playboy, glitter en glamour, the mansion, bunnies, Erika Eleniak, Pamela Anderson? Inderdaad. onbereikbaar. keep on dreaming.
De droom vervloog dan ook snel. Wat zeg ik, de droom spatte uit elkaar, we kwamen uit bij niets minder dan het mechanische equivalent van een duitse parenclub.
Waanzinnige duitse jaren 70 porno. Je weet wel: slecht nagesynchroniseerde soft-focus erotiek, vol behaarde oneschoren vrouwen en mannen met snor, denk aan (onze eigen) Sylvia Kristel, Wille van Ammelrooy, Nada van Nie, Peter Faber, Linda Lovelace. You get the picture. (had ik Monique van de Ven al genoemd als positieve uitzondering?).
Daar stond ie: onze trike. Een relekwie uit vervlogen tijden (goddank) Goud. Glimmend Chroom, luchtgekoeld, Glasvezel. Jawel, onze trike was niets minder dan een omgebouwde kever.
Daar waar onze olieboot Retro (met een hoofletter R) is, was de trike een teleurstelling (met hoofdletter T), Weg droom, weg illusie.
We hadden zo mee kunnen doen aan Manta, Manta (wie kent deze cultklassieker nog?). Zelfs het beertje op het stuur ontbrak niet (tsja, met zo’n sneu beertje ziet het er in ieder geval niet uit als een huurtrike, duhhh).
Een illusie armer besloten we dat we er maar het beste van moesten maken. Ik probeerde nog een “technisch”  praatje aan te knopen met de man die (vermoedelijk) het onderhoud deed: Zo, een zestienhonderd? ik heb een tweeliter, maar ze zijn wel vergelijkbaar: hoop kabaal en niet vooruit branden, toch? (…. geen reactie). Ondertussen kreeg Rutger instructie.
Dat valt nog niet mee. Gas geven: gashendel, rechterzijde (hoop dat je rechterpols wat extra training heeft gehad….) Handrem: rechterzijde. rem: voetpedaal, rechterzijde.Koppeling: voetpedaal, linkerzijde. Schakelen: pook, linkerzijde. Kortom een verwarrende combinatie tussen auto en motor. Vol vertrouwen stoof Rutger een paar keer op en neer.
Zag er goed uit (Rutger paste bijzonder goed in het plaatje: gezichtsbeharing op de juiste plek, bierspier, potje op ’t hoofd…Affengeil !!!!).
Na nog wat laatste instructies:
Hij: controleer ook af en toe de olie.
Rutger: Hoezo, lekt ie dan?
Hij: normaal niet.
Rutger: nou lekker dan, halen we het wel?
Hij: normaal wel.
Rutger: zit er ook olie bij dan?
Hij: neuj
Rutger in gedachten (K*T K*T K*T, Stomme reservebelg)
was het tijd om Rutgers Ros in de stalling te parkeren. Jawel de BMW mocht zich een nachtje uitleven tussen het Amerikaanse plastic en chroom.
Hoewel Rutgers bike all-risks verzekerd is, was hij toch wel erg voorzichting met parkeren. Zelfs de houten indiaan (het toppunt van Amerikaans sentiment) moest het veld ruimen. Dat leverde de volgende (op zich hilarische) scene op. Ga even mee met het volgende beeld:
Setting: een hal, vol glimmende bikes
één vrij, maar zeer krap plaatsje (logisch, past geen amerikaanse fiets tussen).
Een foeterende Rutger
Jan Willem (in leer) die een houten indiaan verplaatst.
Ben (van de politie) geeft aanwijzingen.
Indiaan, politie, leernicht……. ik zeg Village People (it’s fun to stay at the Y…. M….. C….. A….. etc).
Je zou bijna denken dat we tot op het bot vernederd Venlo zouden moeten verlaten.
Dat was ook zo, ware het niet dat Rutger in het geniep de ultieme vergeldingsactie had voorbereid.
dialoog:
Rutger: Zeg, als jij nou morgen even mijn achterlichtje vervangt…..
hij in gedachten: (K*T, K*T, K*T, dat lukt me nooit).
Rutger eveneens in gedachten: (dat lukt hem nooit, stomme reservebelg).
Eindelijk was het dan zo ver.
Het vertrek.
Gerustgesteld door Rutgers eerste bemoedigende resultaten op de trike (hij leefde nog) beklom ik het gouden gevaar.
Alwaar ik direct voor een dilemma werd gesteld. De trike beschikte achterop over twee “zitjes”.
Ga ik voor de meest logische optie, en kies ik voor 1 van de zitjes, of ga ik voor “cool” (voorzover mogelijk) en kies ik voor beide zitjes.
wordt vervolgd…..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s