Horror story Peter

 

Door: Peter

Een dringende oproep om de naam van onze club (tijdelijk) te wijzigen in 8 wheels.
Het hoe en waarom zal ik jullie toelichten.

We schrijven zaterdag 9 april. Een in vele opzichten memorabele dag.De Honda stond klaar om opgehaald te worden, dus spullen gepakt. vrouw en kids in de auto en op naar het motorcentrum. Kleine beurt, achterbandje, remblokjes, remrevisie achter: alles piekfijn in orde en snel de pas door de gleuf en gaan.

Het liep tegen de middag, dus snel even een bammetje gescoord en dan, lekker op pad. Snel een belletje naar Rutger om te kijken of een gezamenlijk ritje tot de mogelijkheden behoorde. Rutger was niet thuis zo hoorde ik, maar vereerde op dat moment de huisartsenpost met een bezoekje.

De kaasschaaf had hem lelijk te p(l)akken gehad.Het broodje kaas werd zogezegd een broodje ham-kaas (wel oude ham overigens, 40+).Voortaan toch maar voorgesneden plakjes?Vette pech, temeer omdat de BMW al buiten stond, klaar om uitgelaten te worden.

Ik besloot om even poolshoogte te gaan nemen (geen beter vermaak dan leedvermaak tenslotte). Jammer genoeg hadden we geen fruit (vrouwlief was net naar de markt om fruit in te slaan) dus ik kon onze pechvogel geen fruitmand aanbieden. De BMW stond nog buiten, dus van de gelegenheid gebruik gemaakt om de BMW even te stallen.

Ik kreeg Rutger niet zo ver dat hij met me meeging. Had volgens mij best gekund. Duim van de handschoen afknippen, duim met verbandje er door en hopsakee.Affijn, Rutger besloot dit keer verstek te laten gaan en na een verfrissend drankje vertrok ik richting de blauwe horizon.

Wat een heerlijk weer! De viercilinder snorde er vrolijk op los en al snel gleed het asfalt onder me door. Ik besloot richting het zuiden te rijden, richting Dieren en daar te kiezen voor de Veluwe of de Achterhoek.

De Veluwe had ik al een aantal keren met een bezoek vereerd, dus leek het me leuk door de Achterhoek te toeren. Een mooi (maar slecht ontsloten) stukje Nederland met pittoreske dorpjes als Hummelo, Laag Keppel, Zelhem en Hengelo.

Rond 15.30 besloot ik dat het tijd werd om zo zoetjes aan weer naar huis te gaan, dus de navigatie ingesteld (niet tijdens het rijden hoor) en op naar huis. Een mooie route over kleine weggetjes lag in het verschiet en alles ging goed. Totdat…..

Dat komt nog, eerst iets over persoonlijk bescherming. Persoonlijk geef ik sterk de voorkeur aan een systeemhelm. Makkelijk met opzetten en bij een korte stop handig om even snel iets te drinken. Ik heb een Schubert C3. Perfecte pasvorm en met geïntegreerde zonnebril. Heel cool.

In tegenstelling tot veel toerbuffel-piloten rijd ik altijd met gesloten kinbak. Het lijkt me heerlijk om met de bak omhoog te rijden, maar ik ben altijd bang dat het ding op een gegeven moment tijdens het rijden toch naar beneden klapt. Het vizier heb ik wel vaak open (zeker op 60km wegen). De zonnebril houd steentjes en vliegen uit de ogen dus dat gaat prima. Bij hogere snelheden, of bij wind klapt het vizier vanzelf dicht, maar daarvan was nu geen sprake, ik had geen haast.

In de omgeving van Hengelo aangekomen naderde ik een gelijkwaardige kruising. Zicht naar links prima, zicht naar rechts minder goed vanwege een woning met heg. Ik nam snelheid terug en keek naar links. Daar naderde een blauwe Fiat Punto, die naar mijn idee vaart minderde om voorrang te verlenen. blik naar rechts en nadat ik mij ervan verzekerd had dat de weg vrij was en ik geen voorrang hoefde te verlenen, kon het gas er weer op. laatste controle check op links en…..

Daar bleek de Punto geenszins van plan te gaan stoppen. Dat kon toch niet? Ik kom toch *#%$#$ van rechts. Toen schoten er een paar dingen door me heen. De volgende scene is niet geschikt voor jeugdige kijkers.

Dat het niet goed ging komen besefte ik al vrij snel. Gas geven of remmen.De eerste keuze. Volgens mij deed ik beide, maar het gas ging al snel los. In een flits schoot het door me heen dat de ABS druk aan het werk was. Goddank, vandaag geen ABS storing. Haha. Het volgende dat tot me doordrong was dat dit wel eens zeer kon gaan doen. Ik hoop dat het snel gaat dacht ik nog.

Inmiddels was mijn voorwiel een kortstondige, maar heftige flirt aangegaan met het linker portier van de Punto. De motor minderde voelbaar vaart (goh hoe zou dat nou komen?) maar ik was al op weg voor een korte carrière als luchtacrobaat.

Mijn derriere verloor het contact met het zadel en het eerste dat ik in mijn vlucht tegenkwam was mijn voorruit. Hoewel zo’n scherm prima de wind uit het gezicht houdt, houdt het niet het gezicht uit de wind. Links en rechts vlogen de stukken in het rond en ik dacht nog shit waar vind ik nou een nieuw scherm, dat wordt lastig op de terugweg.

Het volgende obstakel, zo bleek later, was de ruit van het portier. Ik focuste mij op wat ging komen en keek recht in de blauwe ogen van de jeugdige (mannelijke) bestuurder, die mij als een hert in de koplampen verstijfd van schrik aanstaarde. Arm jong….

Ik probeerde nog te zwaaien, maar helaas.Ik heb vermoedelijk een korte blik in het interieur geworpen, maar mijn vlucht eindigde voordat ik op de stoel kon plaatsnemen. Fiets en berijder eindigden op de grond en de auto rolde nog even door.

De volgende paar seconden zijn mij even ontschoten, maar al snel stond ik op de benen. Twee dingen schoten door me heen: de benen doen het nog, maar laat ik de helm nog maar even laten zitten. Ik liep op de inmiddels gestopte bestuurder af (het zal me toch niet gebeuren dat hij er vandoor gaat).
Dat had ik namelijk al eens bij de poot gehad nadat ik op de fiets door een auto was geschept. “Oh ik had niks gemerkt”, was toen de reactie (ja heel geloofwaardig, en hoe verklaart u die deuk op de motorkap en die ster in uw voorruit. Dat lijkt wel sprekend op mijn silhouet).

Gelukkig was mijn vrees onterecht. Ik bleek te maken te hebben met een keurig manspersoon, die verklaarde mij niet te hebben gezien (begint gewoonte te worden lijkt het wel). Hij bleek geschrokken, maar ongedeerd. Kordaat besloot hij de hulptroepen in te seinen (Politie, Ambulance en Berger). Hulde!

Ik verlegde mijn aandacht weer naar de Honda, die als een gewonde neushoorn op de zij lag. De levenssappen stroomden uit het gekwetste binnenste. Arm ding. Voelde diepe bedroefdheid (niet in de laatste plaats omdat ik zojuist € 500,- had afgetikt en had getankt)

Enkele omstanders schoten mij te hulp. Het lot wilde dat er een oldtimer toerrit werd verreden en de toerleiding was op dat moment ter plaatse (maar hadden niet gezien wat er was gebeurd). Ik kreeg een korte check, mijn schade leek mee te vallen. Mijn zonnebril had mijn neus geraakt en deels ontveld, waardoor het leek alsof ik had deelgenomen aan een bokswedstrijd. Nek okee, helm af.

De heren waren bereid om te helpen de motor op beide wielen te zetten en met drie man zijn we daar in geslaagd. Voor de veiligheid leek het me beter de kruising vrij te maken, maar echt lekker rollen deed het niet. Met het stuur recht wees het voorwiel naar rechts. niet best.

Inmiddels was ook de politie ter plaatse en werd -na een blaastest- een kort verslag van feiten en omstandigheden opgemaakt. Oorzaak duidelijk en ik was geen verdachte. Het inmiddels gearriveerde ambulancepersoneel heeft mij even onderzocht en ik hoefde niet mee. Met de tegenpartij de papierwinkel afgehandeld (inmiddels was zijn vriendin gearriveerd en later ook zijn schoonouders) en toen was het wachten op de berger.

Beide voertuigen zijn afgesleept en de vriendin van de jongeman heeft mij thuis afgezet.

Motor is vermoedelijk total loss, dus Jan Willem, ik heb nog een restauratie object voor je.

Veel meer valt er nu niet te vertellen. De verzekering mag aan het werk. Mijn letsel bestaat uit een kapotte neus, een dik oog, diverse blauwe plekken en een gekneusde pols.

Ik leef nog en dat heb ik gisteravond op gepaste wijze gevierd met wat vloeibare pijnstiller. Oja, mijn ego heeft wel een enorme deuk opgelopen.

Voor nu is het even mooi geweest. Ik hou jullie op de hoogte. geniet van het mooie weer en houd de wielen beneden!

Update:

Vanmiddag toch even langs de huisartsenpost geweest. Check check dubbelcheck.

De diagnose werd slechter naarmate de middag verstreek. De pleister op mijn neus is nog een slag groter, maar dat valt mee.

Mijn pols is minder gelukkig. Uit de foto’s bleek dat de pols wel degelijk is gebroken en wel op een vervelende plaats. Er zit nu een mooi stukje gips om en dat mag er de komende 8-12 weken om blijven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s